چاپ
انتخابات ریاست جمهوری کره جنوبی، پیام صلح برای شبه جزیره کره

احسان صادقی

دوشنبه 1 خرداد 1396


نوزدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری کره جنوبی با پیروزی نامزد حزب دموکراتیک این کشور، یعنی آقای مون جائه به پایان رسید. این انتخابات درحالی در این کشور برگزار شد که صحنه سیاست و جامعه کره جنوبی از ماه اکتبر سال گذشته میلادی بر سر موضوع رشوه‌های دریافتی توسط رئیس‌جمهور سابق صحنه تظاهرات و ناآرامی های گسترده بود و سرانجام خانم پارک گیون هی اولین رئیس‌جمهور زن کره جنوبی با رأی دادگاه قانون اساسی این کشور از قدرت خلع شد.

این انتخابات و پیروزی نامزد حزب چپگرای دموکراتیک این کشور درحالی به سرانجام رسید که این کشور در منطقه حساس شبه جزیره کره یکی از حساس‌ترین ادوار حیات سیاسی خود را چه در محیط داخلی و چه در روابط خارجی خود سپری می‌کند. باید گفت پیروزی آقای مون در این انتخابات ناشی از شرایط خاص و حساس حاکم بر فضای داخلی جمهوری کره و همچنین روابط خارجی و سیاست منطقه‌ای این کشور بوده است و سبب گردید تا مردم این کشور به‌سوی نامزد حزب دموکراتیک گرایش پیدا نمایند.


چهارمین اقتصاد بزرگ آسیا و یکی از پیشرفته‌ترین کشورها در ابعاد فناورانه و قدرت نرم حاصل از آن، امروز در داخل با معضلاتی همچون بیکاری ده درصدی جوانان خود روبه‌رو است و توانایی مقامات کره جنوبی به‌منظور ایجاد اشتغال برای جوانان فارغ‌التحصیل دانشگاه‌های این کشور زیر سؤال رفته است. آقای مون این وعده را داده تا 810 هزار شغل در بخش عمومی اقتصاد کشور ایجاد نماید و مالیات ثروتمندان را نیز افزایش دهد.

ازمنظر روابط خارجی و سیاست منطقه‌ای این کشور باید گفت منطقه شرق آسیا و تحولات حال حاضر آن آبستن رویدادی بزرگ در آینده خواهد بود. این رویداد می‌تواند بروز یک جنگ همه‌جانبه باشد که کره جنوبی نیز بی‌شک درگیر این جنگ خانمان‌سوز خواهد شد و یا رفتن به‌سوی ثبات و آرامش در منطقه شبه‌جزیره کره که این نیز خود می‌تواند ناشی از رویکردها و سیاست‌های مسالمت‌آمیز دولت جمهوری کره باشد. امروز دولت آقای مون و حزب متبوعش درحالی این کشور را از حزب رقیب و محافظه‌کار خود یعنی حزب آزادی کره تحویل می‌گیرد که اصلی‌ترین چالش و تهدید پیشِ‌روی آنها مسئله آزمایشات موشکی و هسته‌ای همسایه شمالی آنهاست.

در دوران ریاست جمهوری خانم پارک گیون هی از حزب محافظه‌کار شخص و دولت وی با توجه به مواضع حزبی همواره قایل به در پیش گرفتن سیاستی سرسختانه علیه کره شمالی و اجرای تحریم‌های اقتصادی چندجانبه علیه آنها بودند، ضمن آنکه با آمریکا نیز درزمینه رزمایش‌های مشترک نظامی نیز همکاری به عمل می‌آوردند و در مقابل، کره شمالی نیز شخص خانم پارک را مورد شدیدترین حملات لفظی خود قرار می‌داد. اینک با روی‌کار آمدن حزب دموکراتیک و با توجه به پیشینه این حزب در نزدیک کردن روابط بین دو کره و سیاست کاهش تنش موردنظر آنها یعنی سیاست آفتاب تابان که در اواخر دهه 1990، توسط کیم دائه جونگ به اجرا درآمد، این امید وجود دارد که دو کره وارد تعامل با یکدیگر شده و روابط فرهنگی و اقتصادی خود را که پیشتر نیز وجود داشت بار دیگر به صحنه عمل آورده و این روابط را ارتقا دهند. آقای مون، خواستار گفت‌وگوی مستقیم با رهبر کره شمالی بر سر برنامه اتمی این کشور شده و اعلام کرده اجرا و اعمال تحریم‌های اقتصادی علیه پیونگ یانگ به تنهایی آن هم به‌منظور از کار انداختن برنامه اتمی این کشور کارساز نیست.


مسئله دیگری که باید مورد توجه قرار داد، موضوع روابط دیرینه و نزدیک این کشور با آمریکاست که متحدی نزدیک به یکدیگر محسوب می‌شوند و استقرار نیروهای نظامی آمریکا از زمان پایان جنگ کره تاکنون به نوعی تضمین امنیت این کشور در مقابل تهدیدات همسایه شمالی به حساب می‌آمده است. دراین‌میان، با توجه به مواضع آقای مون استقرار و ادامه فعالیت سامانه‌های تاد در کره جنوبی که به بهانه مقابله و مهار تهدیدات موشکی کره شمالی و با موافقت دولت پیشین کره و مخالفت مردم انجام گرفت، در هاله‌ای از ابهام قرار خواهد گرفت؛ زیرا وی اعلام کرده دراین‌زمینه تجدیدنظر خواهد کرد. از نگاه رئیس‌جمهور جدید کره استقرار سامانه تاد به‌منزله اقدامی تحریک‌آمیز است و تنها سبب خصومت بیشتر اهالی شمالی این شبه‌جزیره با کره جنوبی خواهد شد و مانعی بر سر ادامه گفت‌وگوهای دو کره با یکدیگر تلقی می‌شود. مسائلی دیگر ازجمله، مواضع ترامپ درقبال پیمان تجارت آزاد این کشور با کره جنوبی و دیدگاه بدبینانه ترامپ به این‌گونه پیمان‌ها و همچنین وادار نمودن کشور میزبان سامانه تاد به پرداخت هزینه‌های این سیستم توسط آمریکا می‌تواند در پیچیده شدن روابط میان دوطرف موثر باشد، بااین‌حال ساده‌انگاری خواهد بود که فرض کنیم روابط میان آمریکا و کره جنوبی دستخوش تحولات شگرف شود.


بدون‌شک باید گفت رأی به مون به‌عنوان رئیس‌جمهور کره جنوبی توسط مردم این کشور، رأی بازگشت به صلح و ثبات در شبه جزیره کره بوده است، فارغ از اینکه قدرت‌های فرامنطقه‌ای ازجمله آمریکا چه سیاست‌هایی را درقبال این منطقه حساس درپیش خواهند گرفت و چه بسا ممکن است این سیاست‌ها تضمین‌کننده ادامه جدایی میان دو کره باشد. انتخاب مون راه را برای رسیدن به حل‌وفصل مسالمت‌آمیز مسئله کره شمالی هموار نموده است؛ البته چین نیز دراین‌میان با استقبال از مواضع مون با نزدیک شدن به سئول می‌تواند دست بالا را در مذاکره با آمریکا برای حل این مسئله داشته باشد و آمریکا را وادار نمایند تا تحرکات نظامی خود را کاهش داده و همراه با چین و کره جنوبی برای دور شدن سایه جنگ بر فراز این منطقه با کره شمالی مذاکره نمایند.